Lon Pennings
Het mooie van schilderen is dat ik kan spreken d.m.v. beelden, vormen en kleuren. Ik laat daarbij graag wat te raden over voor de kijker. Mijn vroegere, abstracte werk is veelal gebaseerd op muziek, mijn andere passie. Een groot voorbeeld indertijd was Wassily Kandinsky. “Iedere kleur spreekt een eigen taal met een eigen expressie en in elke kleur en vorm zit een ziel”, was één van zijn uitspraken. Dat vond ik een prachtig uitgangspunt en ik kon er mijn gevoel in kwijt. De abstractie die zowel in de kunst als in muziek leeft, omvatte voor mij meer dan duizend woorden.
Ik schilder mijn gevoel, dat iedere dag anders is en vaak moeilijk te bevatten. In de loop der jaren ben ik figuratiever gaan schilderen, maar mijn expressieve kleurgebruik is gebleven.
Vaak begint het proces met een creatieve ontlading. Ik bedenk niet wat ik ga maken, maar begin gewoon. Het bezig zijn met verf en kwasten, in mijn schilderskloffie dat onder de verf zit, vind ik heerlijk. Dan voel ik me puur, als een kind, en mag ik van mezelf alles wat ik wil uitbeelden.
Mijn schilderijen zijn een dagboek van mijn leven, een autobiografie in beelden. Ik schilder wat ik voel en denk, ik schilder over hoop en blijdschap en ook hoe verdriet en verlies eruitzien. Alle tegenstellingen laat ik zien.
Thema’s:
- verlies/ vertrouwen
- angst/ liefde
- verdriet/vreugde
- onrust/ stilte
- zoeken/ vinden
Op 1 januari 2008 kreeg ik een beroerte en werd mijn gezichtsveld aangetast. Gelukkig bleek dit geen beperking bij het schilderen.
Begin 2009 velt een zware depressie mij. Op lichamelijk en geestelijk gebied ‘verlaat ik’ mijzelf. Ik worstel en kom boven. De waarnemer in mij helpt me daarmee door het schrijven van gedichten, die wederom mijn gevoel en denken blootgeven.
De gedachte “Ik moet…” laat ik achter me en ik probeer te blijven voelen wat NU de essentie is en wie ik ben. Ik gebruik mijn ervaringen als inspiratiebron om verder te gaan met schilderen, schrijven, maar ook met leven…


LON